عروسی ایران

1 تنها بود. ایران داغدار بود. ایران مصیبت زده و غمگین در گوشه ای نشسته بود و نمی دانست بر کدامین داغ جگر سوز بگرید. دلش برای دریاچه خشک شده اش تنگ شده بود. دلش هوای تلاطم زیبای زاینده رود را کرده بود. دوست داشت بار دیگر ضرباهنگ پتک کارگران معدن را بر تنش حس کند. معدنی که فرو ریخته بود و کارگران را به کام خود کشیده بود. دلش می خواست یک بار دیگر بر بلندای پلاسکو بنشیند و زیبایی های تهران را ببیند. دوست داشت یک بار دیگر عکس زیبای خورشید را در رود کارون ببیند، ولی افسوس که کارون در میان گرد و غبار گم شده بود.

ایران غمگین بود. بار این همه غصه بر دلش سنگینی می کرد. دلی که از غصه می لرزید و گاه گاهی خانه ها را ویران می کرد. دلی که همین چند روز پیش در گوشه دیگر دنیا در میان دریایی دیگر منفجر شد و آتش گرفت. آتشی چنان سهمگین که آب دریا هم خاموشش نکرد.

ایران افسرده بود. به همه کس و همه چیز بدبین شده بود. فکر می کرد دیگر هیچ کس دوستش ندارد. فکر می کرد به خاطر این همه مصیبت همه از او گریزان هستند. فکر می کرد دیگر کسی سراغی از او نخواهد گرفت.

ولی روزی از روزها بهمن از راه رسید. پرتوان و پرغرور، زیبا و پرهیبت. بهمن عاشق ایران بود. او می دانست تنها ایران می تواند فرزندی چون آرش بپرورد. بهمن آمد. مثل همیشه که از راه می رسید به البرز خیره شد و اندیشید: به راستی آرش برکدامین قله ایستاد و جان خود را در تیر کرد؟!

در همین اندیشه بود که از خشکی البرز حیرت زده شد! یادش آمد در روزگاران قدیم، البرز همیشه جامه سپید بر تن داشت. بهمن از جا برخاست، چست و چالک، ابر و باد را فرا خواند. آنها آمدند. دست به دست هم دادند تا جامه سپید البرز را آماده کنند.

روز بعد ایران عروس شده بود. خودش، کوه هایش، درختانش، همه و همه جامه زیبای 1 بر تن کرده بودند. ایران شاد شد. سر بلند کرد و عشق دیرینه اش بهمن را دید. لبخند زد. ایران پرغرور و شاد به مردمانی نگریست که هنوز دوستش داشتند. به کودکانی که با شادی در میان برف ها می دویدند و به زنان و مردانی که همه غم هایشان را به دست برف سپرده بودند. آری برف مرهم خوبی برای پایان دادن به همه غم ها و غصه ها بود

هرچند عدم مدیریت آن مردم را در جاده ها و خیابانها اسیر خود کرد

و این داستان ادامه دارد