عرفان در قرن بیست و یکم!

دلم میخواهد زودتر عصر شود و به خانه بروم. همه حواسم به خانه است، به اتاق، به طبقه دوم کتابخانه و کتابی که آنجاست و دوست دارم هرچه زودتر آن را بخوانم. کتابی در مورد 1 و شمس و مولوی! موضوعی که بدجوری ذهنم را مشغول کرده است! این روزها مرتب به این مسئله میاندیشم که اگر شمس در قرن بیست و یکم زندگی میکرد چه میکرد؟ اگر مولوی الآن در این شهر بود جسارت داشت همه اصول و قوانین را زیر پا بگذارد و هرچه شمس میگوید بکند و پلهپله تا عرش برود؟

صدای پیرزنی که جلوی تاکسی نشسته رشته افکارم را پاره میکند: پسرم من پیاده می شم. خانهام آخر همین کوچه است!

راننده تاکسی از آینه نگاهی به من میکند و میگوید: اگه خیلی عجله ندارید از این کوچه بروم!

لبخند میزنم و میگویم: مشکلی نیست!

راننده گفت: مادر جان مسیر ما از این طرفه! خونه ات کدومه؟

وقتی راننده از ماشین پیاده شد و کیسههای خرید پیرزن را جلوی در خانه گذاشت و کلید را از دستان لرزان زن گرفت و در را برای او باز کرد، از ذهنم گذشت شاید این راننده هم شمس تبریزی را بشناسد.

.

.

به مطب دندانپزشکی رسیدم. صدای دندانپزشک از اتاق به گوش میرسد که تقریباً در حال فریاد زدن است! تعجب کردم زیرا سالهاست این دکتر را میشناسم و آدم موقر و آرامی است. فهمیدم مسئله مهمی رخداده که او را پریشان کرده است! دلم میخواست بفهمم موضوع چیست. بعد از لحظاتی متوجه شدم دندانپزشک مشغول صحبت کردن با تلفن است.

- ببین عزیز من! قبول دارم دندان دختر شما شیریه ولی بچه شما تازه هشت سالشه! اون دندون باید تا یازده دوازدهسالگی سالم باشه تا بچه بتونه راحت غذا بخوره............ بله می دونم! الآن دیگه دردنداره ولی شما بچه را یه جلسه دیگه بیار تا ترمیم دندانش را هم کامل کنم! من او جلسه فقط عصبکشی کردم! ........................ عزیز من! من حرف پول زدم؟ شما میخواستی دندون دخترت را بکشی! خوب پول کشیدن را بده! ولی اجازه بده من دندان این بچه را درست کنم! خواهش میکنم!!

مات و مبهوت روی صندلی میخکوب شدم! با تعجب به اطرافم نگاه کردم! برای لحظهای از ذهنم گذشت شاید خانقاههای زمان مولوی شبیه این مطب بوده است!

.

.

کارم در دندانپزشکی تمام شد و سوار تاکسی شدم. راننده و مسافران مشغول صحبت در مورد کمآبی هستند. همه از خشکسالی و کمی بارشها و شرایط سخت در سال آینده صحبت میکنند. ناگهان در میان آنهمه آه و ناله، جوانی که کنار من نشسته لبخندی میزند و چشمانش را میبندد و آرام میگوید: نگران نباشید، اگر باور داشته باشیم، باران هم میآید.

لحظاتی بعد قطرات زیبای باران آرامآرام روی شیشه جلوی ماشین مینشیند! با حیرت به جوان خیره میشوم! آدمی است کاملاً معمولی! ظاهرش، لباسش، کیف و کفشش همه و همه معمولی است. جوان چشمانش را باز میکند و همان موقع متوجه میشوم که نگاهش معمولی نیست! با خود میاندیشم: اگر الآن مولوی بود، این جوان از مریدانش میشد؟

.

.

.

وارد سوپرمارکت میشوم. دو فروشنده در مغازه هستند. نفر دوم یک ریز حرف میزند. از بدحسابی همسایه دست راستی و پایین آمدن کیفیت اجناس و بدقولی شرکتهای پخشکننده و عجیبوغریب بودن رفتار خانم همسایه جدید و بیادب بودن بچه همسایه دست چپی و ... همان لحظه جوانی وارد مغازه شد و یک آبمعدنی برداشت و پولش را داد و رفت. نفر دوم دوباره مشغول شد: خجالت نمی کشه! موهاش را دیدی؟ انگار زنه! گردنبند هم گردنش بود! این جوانها...

نفر اول حرفش را قطع کرد و گفت: ول کن این حرفها را! یه کم صدای رادیو را زیاد کن! این آهنگ خیلی قشنگه!

نوای زیبای گیتار فضای مغازه را پر میکند. به نفر اول خیره میشوم. با خود فکر کردم: شاید این مرد هم شمس را بشناسد!

به خانه رسیدم. سریع سماور را روشن میکنم تا چای آماده شود، سراغ کتابخانه میروم تا کتاب را بردارم و بخوانم. کتاب از قفسه در دستم جای میگیرد و خشکم میزند. صبح که از خانه بیرون میرفتم تصویر یک صوفی در حال سماع روی جلد کتاب بود ولی حالا پنج صوفی روی جلد کتاب مشغول سماع بودند. پنج صوفی با ردای سفید و دستی رو به آسمان و دستی رو به خاک! پنج صوفی با چشمانی بسته و لبخند کمرنگی بر لب! پنج صوفی که احساس میکردم چهار نفر آنها را همین امروز در همین شهری که زندگی میکنم از نزدیک دیدهام!