اندر حکایت انتخابات نظام پزشکی

بزرگان جمع نشستند و زمان را بررسی کردند تا روزی را برای انتخاب اعضا برگزینند و به این نتیجه رسیدند که روزی سیام از ماه تیر روزی است بس نیکو!

جمعی گفتند ولی روز ماقبل سیام نیز تعطیل است و تابستان است و این جماعت پزشک که روزهای متمادی سرکار هستند و کارشان تعطیل و غیر تعطیل نمیشناسد شاید در این دو روز تعطیل قصد سفر کنند که ندا آمد نگران نباشید که عصر، عصر الکترونیک است و انتخابات الکترونیکی است. پس بروید وبگردید و خستگی کار را از تن بدر کنید و چنددقیقهای سراغ اینترنت بروید و رأی خود را به صندوقهای الکترونیک بیندازید.

روزها گذشت و همه وسایل آماده شد تا انتخابات به بهترین نحو برگزار شود تا سیام تیرماه فرارسید.

ساعت هشت صبح خبر آمد که سایت باز نمیشود. همگان گفتند اول صبح است و روز تعطیل و زمانی بیشتر لازم است تا سایت راه بیفتد. ساعتی دیگر گذشت و خبری از سایت نشد. ساعاتی دیگر گذشت و خبری نشد. ظهر جمعه رسید و خبری نشد. ساعتی از نیمهروز آدینه گذشته بود که خبر آمد سایت مشکل دارد و رأیگیری غیر الکترونیک برگزار میشود پس ای اطبا و حکیمان و داروسازان و غیره بیایید و رأیهای خود را در صندوقهای غیر الکترونیک بیندازید.

وا عجبا و حیرتا! که کسی اندیشه نکرد که آن جماعت مسافر چه کنند و رأی خود را کجا بیندازند؟ که باز ندا آمد که نگران نباشید که ساعتی را به ساعات انتخابات میافزاییم پس اگر میخواهید در سرنوشت خود دخیل باشید خود را برسانید.

القصه، از این جماعت پزشک برخی خود را به صندوقها رساندند و کاغذها را در صندوق انداختند و برخی نیامدند و برخی نتوانستند بیایند و سرنوشت خود را به دست کسانی که آمده بودند سپردند.

آدینه روز سیام تیرماه نیز بدین گونه گذشت و غروب فرارسید. غروبی دلگیر و اندوهناک. در آن حالت خستگی و افسردگی نشسته بودیم که ناگاه زنگ گوشی موبایل افکارمان را پاره کرد. برخاستیم و گوشی را برداشتیم و دیدیم پیامی آمده از فلان فروشگاه که چندی پیش کالایی از آن ابتیاع کرده بودیم. فروشگاه فرم نظرسنجی فرستاده بود. برای آنکه کمی از غروب دلگیر فاصله بگیریم، فرم را باز کردیم و دیدیم یاللعجب که با اشارت انگشت ما همه مشخصات ما از آدرس منزل و شماره تماس و نوع کالا و تاریخ نصب آمد و نظر ما را جویا شد که آیا راضی هستید یا نه و خدمات خوب بود یا خیر و الیآخر!

نظرسنجی از یادمان رفت و افکارمان پر کشید به صدها سایت وزارت بهداشت با هزاران مشکلش، اندیشههایمان از زمان حال فاصله گرفت و رسیدیم به انتخابات الکترونیکی که برگزار نشد. به یاد سامانه اتوماسیون اداری و آیداتیس و سامانه صدور پروانه و هزاران سامانه دیگر افتادیم که نهتنها کارها را ساده نکرده که مخل آسایش است و سوهان روح.

اندیشیدیم چرا یک فروشگاه میتواند چنین سامانهای داشته باشد و ما نمیتوانیم؟ چرا سامانه انتخابات را کسی نیازمود و اگر آزمود چرا همه جوانب را بررسی نکرد؟ تعداد اعضای سازمان نظام پزشکی که مشخص است و با یک چرتکه انداختن بر همگان مشخص میشد که در هر ساعتی چند نفر برای انتخاب سرنوشت پای صندوقهای الکترونیک حاضر میشوند!

مگر نمیشد پیش از فرارسیدن آدینه، انتخاباتی مجازی راه انداخت تا مشکلات هویدا شود؟

مگر نمیشود از جای برخیزیم و از خطاهای پیشین درسها بیاموزیم و آزموده را بار دیگر نیازماییم!

مگر نمیشود برای وقت خویش و دیگران کمی بیشتر ارزش بگذاریم!

القصه در آن غروب دلگیر گوشی به دست، این افکار در سرمان آنقدر چرخید و چرخید تا نظرسنجی فروشگاه از یادمان رفت و خواب ما را در ربود و تا صبح خواب حسنک وزیر را دیدیم که سایتی طراحی کرد با سرعتی عالی که هرگز هنگ نمیکرد و همگان رأی خود را در آن انداختند و از خشنودی او را عفو کردند و حسنک دیگر بردار نرفت!