امان از این زندگی

آدم باید شامش را اول شب بخوره. یادش به خیر پدرم عادت داشت ساعت هشت، هشت و نیم شامش را میخورد و من هم به عادت بچگی همیشه زود شام میخورم. مثل الآن که ساعت نه و نیمه و شامم را خوردم. آخی یادش به خیر. بچه که بودم شام را که میخوردیم، مامان میرفت آشپزخانه را مرتب میکرد و بابا مینشست و کتاب میخواند. وای چند وقته کتاب نخواندهام. اصلاً وقت نمیکنم. صبح بلند شو برو اداره، اداره هم تعطیل شد، هرروز یک کاری پیش میآید. هرچند وقت یکبار هم که سفارش کار کامپیوتری میگیرم و آن روزها که خیلی درگیر میشوم. ولی خوب اگر این کارها نباشد که از پس قسطها برنمیآیم. بابا که اینقدر گرفتاری نداشت. صبح تا شب میرفت در مغازه و یکتنه خرج یک خانواده پنج نفره را میداد. برای همین میتوانست شبها مطالعه کند. تازه بعضی شبها با مامان میرفتند و قدم میزدند. آخ آخ چند وقته ورزش نکردم؟ کاش اینقدر خسته نمیشدم، هفتهای یکشب میرفتم استخر! ولی خوب تا بروم و برگردم ساعت دوازده شده، تو این ترافیک تهران بدتر خسته میشوم. آنوقتها که اینقدر ترافیک نبود. پیادهروی هم خوبه ولی استخر خیلی بهتره! این تلویزیون هم که یک سریال را بیست دفعه تکرار می کنه. فکر کنم این دفعه چهارمه که این قسمت این سریال را میبینم! حوصله اخبار را ندارم. سریال تکراری بهتر از اخباره. از این نظر اصلاً به بابا نرفتم. آن خدابیامرز هر شب نیم ساعتی مطالعه میکرد و بعد اخبار را دقیق گوش میکرد. میگفت: آدم باید بدونه تو دنیا چه خبره! جدا چه حوصلهای داشت. از صبح برو سرکار، بعد مطالعه و ورزش، بعد اخبار. تازه با ما بچهها همهم بازی میشد، بزرگتر که شدیم باهامون همکلام شد. ولی من الآن حوصله خودمم ندارم! قدیمیها پرحوصله بودن. بعضی وقتها تازه ساعت ده و نیم یازده بلند میشد برای همه قهوه درست میکرد. روی یک چراغالکلی با چه دقت و حوصلهای. آنوقت من الآن یک ساعته شام خوردم حس ندارم از جا بلند شوم، سفره را جمع کنم. خدا مامان را بیامرزد. اگر بود چقدر حرص میخورد! میگفت: سفره حرمت دارد! خوب مامان که بهاندازه من خسته نمیشد. درسته از صبح تا شب تو خانه کار میکرد ولی زندگی الآن با قدیمها خیلی فرق دارد. جدی چطوری خسته نمیشدند؟ تو خانه همیشه غذای تازه بود. مامان رب و مربا و ترشی درست میکرد. شبها هم بافتنی میبافت. همیشه هم صورتش خندان بود. هر وقت نزدیک آمدن بابا میشد، آرایش میکرد و عطر میزد. لباس تمیز و مرتب تن ما بچهها میکرد. یک روز چایی دارچین درست میکرد، یک روز چایی هل، یک روز چایی زعفران. من الآن حوصله خودمم ندارم. خوب زندگیها فرق کرده، گرفتاری ما بیشتر شده. وای حوصلهام سر رفت از دست این تلویزیون. خوبه یک چرخی تو اینترنت بزنم. اگر این تلگرام و اینستاگرام نبود که زندگی خیلی خستهکننده میشد. صبر کن ببینم! بهبه! بچهها همه دورهم جمع شدند و به من خبر ندادند! دستشون درد نکنه! راستی چند وقته مهمانی نرفتم، مهمانی ندادم. قدیمها پنجشنبه جمعه یا مهمان داشتیم یا مهمانی میرفتیم. چقدر خوش میگذشت. چقدر خوب بود وقتی همه دورهم جمع میشدیم. الآن اصلاً وقت نمی شه! آنوقتها ماشین نداشتیم. همهجا با اتوبوس میرفتیم. چه حس و حالی داشتیم! از این سر شهر تا آن سر شهر با اتوبوسهای لق لقو! اتوبوسها هم که مثل الآن نبود که کولر و بخاری داشته باشد. ولی خیلی خوب بود. چرا الآن از این کارها نمیکنیم؟ چند وقته میخواهم یک روز بروم درکه! ولی اصلاً جور نمیشود! جمعهها هم که خوب روز استراحته. تا ساعت یازده دوازده ظهر از خواب بیدار شوم و به خودم بیام شب شده! جدی مامان و بابا چطوری هرروز ساعت شش و نیم هفت بیدار میشدند؟ بابا روزهای تعطیل هم نمیخوابید!

ایبابا! تو تلگرام و اینستا هم که خبری نیست! آخ آخ گردنم درد گرفت. هر وقت روی این کاناپه دراز میکشم، گردن درد میگیرم. ساعت دوازده شد! بروم بخوابم تا فردا تو اداره کسل نباشم. امروز هم به هیچ کاری نرسیدم. چقدر خانه درهم و برهمه! من که وقت نمیکنم! باید زنگ بزنم یک نفر بیاد، خانه را تمییز کنه! باید یک برنامهای تنظیم کنم، هفتهای یک روز ورزش کنم، روزیده دقیقه کتاب بخوانم! ببین تو رو خدا! این قلمها ترک برداشت! یکزمانی خط مینوشتم و میخواستم نمایشگاهی از آثارم بذارم. ولی اصلاً وقت نمیشود. آره بابا! قدیمها همهچیز طور دیگری بود که همه به هر کاری که دوست داشتند میرسیدند. الآن زندگیها خیلی فرق کرده! برای همین هرچقدر میدویم بازهم به هیچ کاری نمیرسیم. وای چقدر خسته شدم! این کار اداره خیلی آدم را خسته میکند! ساعت پنجخانه بودم تا الآن خستگیام درنرفته! باید بخوابم! بله زندگیهای الآن خیلی سخت شده! خیلی سخت!