داستانِ «قِران»

در اصطلاحِ نجومِ قدیم، 1 حالتی بود که دو سیاره در یک برج قرار میگرفتند و منجمان آن را سعد (مبارک) یا نحس (شوم) میدانستند. اگر دو سیارۀ زهره و مشتری در یک برج قرار میگرفتند، آن را مبارک میدانستند و به آن «قِرانِ سعدین» میگفتند.
یکی از القابِ شاهان «صاحبقران» بود، یعنی کسی که انعقادِ نطفهاش یا تولدش در چنین زمانِ مبارکی روی داده است.
در دورۀ فتحعلیشاهِ قاجار روی سکهها القاب و عناوینِ شاه، از جمله «سلطانِ صاحبقران»، نوشته میشد و به خودِ سکهها هم «صاحبقران» میگفتند.
واژۀ «صاحبقران» کمکم در تداولِ مردم کوتاه شد و به صورتِ «قران» درآمد و واحدِ پولِ ایران شد.
بعدها «ریال» جایگزینِ قران شد.

تلفظِ گفتاریاش «قِرون» است: یه قرون دوزار.

مأخذ: 1 واژهها، نوشتۀ بهروز صفرزاده.

Ｃ᭄❁࿇༅══════┅─
┄┅✿░⃟