به کجا میرویم

فکر میکردم در آستانه پنجاه سالگی خیلی چیزها را میفهمم . 
اما تازه دیروز پی به جهل خویش بردم . 
روز گذشته ماشینم را کمی دورتر از یک سوپر مارکت برای خرید پارک کردم
هنگامی که از ماشین پیاده شدم پسر بچهی حدودا ۶ تا ۷ سالهای بستهی آدامس را برای فروش به طرفم گرفت
پول نقد همراه نداشتم و نخریدم

وارد سوپر مارکت شدم 
پسرک رنگ پریده کمی کنار پیادهرو راه رفت و با هر عابری برای فروش آدامسها صحبت کرد
کسی چیزی نخرید
رفت و روی لبهی باغچهی مقابل سوپر نشست
من که از داخل سوپر نظارهگر بودم با خودم گفتم یک کیک و آبمیوه برایش بخرم (چیزیکه اغلب در ماشین برای کودکان کار میگذارم)

در لحظه تصمیم دیگری گرفتم 
پسرک را به داخل فروشگاه آوردم و گفتم
 هر چه دوستداری بردار بحساب من

گقت هر چی میخوام؟!
گفتم بله
رفت داخل ردیفها و چند دقیقه بعد برگشت
فکر میکنید چه برداشته بود؟!

یک رب کوچک ، یک روغن کوچک ، نخود و لوبیا و سویا از هر کدام یک بسته!
پنجهی بغض آنچنان گلویم را فشرده بود که نتوانستم حرفی بزنم فقط رب و روغن را از دستش گرفتم و بزرگترش را برداشتم

همیشه فکر میکردم فقر را میشناسم و کودکی را !

در نظر من رویاهای کودکانه همیشه قدرت داشتند و میاندیشیدم کودک همیشه کودک است ! و رویاها و خواستههایش از هر چیزی قویتر!

دیروز فهمیدم که *لفظ کودکان کار* چقدر نامناسب است
فقر خیلی زودتر از آنکه این فرشتههای معصوم وارد دنیای کار شوند کودکی شان را بلعیده است !

من گفته بودم هرچه دوستداری! و او مثل یک مرد نانآور فقط به مایحتاج اندیشیده بود!

حتی لبهای کوچک خشک رنگ پریدهاش را به یک آب میوه میهمان نکرد !

گفتم بیشتر بردارم میتوانی ببری؟

پاسخش این بود:
من خیلی قوی هستم

راست می گفت خیلی قوی بود 
شاید هم فقر خیلی قوی بود ! 
خیلیخیلی قویتر از رویاها و خواستههای کودکانه

من یک پزشک این سرزمینم 
آنچه از رنج و درد و غصه بود در این سالها از بیمارانم دیده و شنیده بودم!

ولی در ذهن من رویای کودکی همیشه قوی و زنده بود که "در این قحط سالی" مرد و پژمرد!

نمیدانم  کسانی که میتوانند یا باید کاری بکنند و نمی کنند در این دنیا و آن دنیا چگونه میگذرانند 

ولی این رسمش نیست