قصه ی ادمهای دور و بر ما

اخرین باری که نوشت هفده سال قبل بودسالهای سال بود که دیگر نه می نوشت ونه می خواند، مثنوی شاهنامه حافظ فروغ محمدعلی بهمنی سید علی صا لحی و..همه رفتند کنج کتابخانه....جور دیگری شده بود فکر می کرد راهش این نیست باید طریقش را عوض کند ..ولی گاهی دلش سخت هوای مثنوی را می کرد فقط هم با طوطی وبازرگان دلش وا میشد میخواند وگریه می کرد: سینه خواهم شرحه شرحه از فراق...هفده سال همینگونه گذشت..تا اینکه روزی( دو روز مانده به پاییز، اخه همه سال را نسبت به ماهِ مهر حساب می کرد) اتفاقی افتاد..کتابی به رویش باز شد..هر صفحه اش اشاره ای نو..معجزه بود؟ نشانه..هدیه..پیامبر ....نیرویی او را به این جاده می کشید..قلبش سرشار از زندگی شده بود..و عشق...
او معلم معنوی اش بود....شیفته نفس کشیدن در این هوا بود..اما..
بالا وپایین می پرید پیله را میدرید و می گفت : همنورد، همکار، دوست، استاد..فکر می کرداینطوری میشه ادامه داد، خواند، لذت برد رشد کرد و...
.....همدیگر را از دست نداد...

آشنا داند صدای آشنا اری اری جان فدای آشنا